4. Pełna legalizacja prostytucji

W obecnym stanie prawnym sama prostytucja nie jest przestępstwem. Przestępstwami są jednak inne związane z nią czyny: sutenerstwo (czerpanie korzyści z cudzego nierządu) oraz stręczycielstwo (werbowanie do nierządu). Ustawodawca traktuje zatem prostytucję jak patologię, którą należy zwalczać. Ja natomiast uważam, że płatny seks jest stałym i pożądanym elementem życia społecznego. Łatwy dostęp do prostytutek ma korzystny wpływ na ludzką psychikę i poziom przestępczości, bo dla osób nie mających stałego partnera daje okazję zaspokojenia seksualnego osobom, przyczyniając się pośrednio do zmniejszenia ilości gwałtów. Część bowiem klientów, jeżeli zostałaby pozbawiona możliwości odbycia dobrowolnego stosunku seksualnego, swój popęd zaspokajałaby w sposób przemocowy. Biorąc więc pod uwagę, że korzystanie z usług prostytutek pomaga w rozwiązaniu niektóre ludzkie problemy seksualne, ogranicza skalę przymusowych kontaktów seksualnych i dostarcza przyjemnej rozrywki państwo powinno wspierać i kontrolować domy publiczne. Prowadzenie burdelu wymagałoby koncesji. Do jej uzyskania konieczne byłoby spełnienie dwóch warunków: oświadczenia pracownic, iż usługi seksualne są przez nie świadczone dobrowolnie oraz wykonanie niezbędnych badań na choroby weneryczne potwierdzone książeczką zdrowia. Znajdowanie się prostytucji pod kontrolą państwa rozwiązałoby problem zmuszania kobiet (głównie cudzoziemek) do nierządu i poprawiłoby bezpieczeństwo zdrowotne klientów. Prostytucja opodatkowana byłaby podatkiem w wysokości 50 zł od stosunku. Rozwijanie tej formy działalności gospodarczej stanowiłoby zatem dla budżetu państwa dochodowy interes, zważywszy, że poza zyskami z prostytucji państwo czerpałoby dochody również ze sprzedaży napojów alkoholowych. Szersza sieć usług przeznaczona byłaby dla klientów w wieku 15-17 lat. Poza korzystaniem z płatnych usług seksualnych, mieliby oni także możliwość uprawiania bezpłatnego seksu ze sobą w przeznaczonych dla nich odrębnych lokalach.